June en de toekomst

June en de toekomst

June ontstond in het prille voorjaar van 2015. Voor nogal wat mensen is dat een verrassing. 'Bestaat dat al 2,5 jaar?' (Ja). 'En hebben ze altijd gedaan wat ze nu doen?' (Ongeveer). 'Maar hoe komt het dat we daar niks van wisten?'

Wel, dat zit zo. Toen ik ergens in 2014 de redactie van VAB-Magazine vaarwel zwaaide, was er voor mij eigenlijk maar één optie: zelf een blad maken. Online, want dat hoorde zo als je in 2014 een nieuw initiatief in de media nam. Ik zag me niet langer werken in een 'corporate' omgeving, een structuur met veel regeltjes en hiërarchie. Ik ben VAB altijd dankbaar gebleven voor de opleiding en de kansen die ik er kreeg, het was een geweldige tijd met dichte en verre reizen en vooral met de voldoening om elke maand weer een inhoudelijk en esthetisch waardevol product te maken. Maar het vat was leeg, de energie was weg, de goesting over. Plaats maken voor een andere hoofdredacteur en équipe was voor mij én voor het blad de beste oplossing.

June startte met trompetgeschal en bombarie, op 17 februari 2015. Lof werd ons deel, partners geloofden in het verhaal en nog geen zeven maanden na de geboorte hoorden we volgens de lezers van Weekend Knack bij de beste tien reisblogs van het land. Dat vond ik een beetje vreemd. We waren helemaal nog niet waar we wilden staan, en erger nog, ik vond dat June helemaal geen... blog was. Of toch in elk geval geen blog zoals die door vele duizenden meisjes en jongens wereldwijd wordt volgeschreven en vooral -gefotografeerd. Rond die tijd gaf ik voor de Erasmus-studenten van Howest Kortrijk een symposium over de journalistiek van de toekomst. Ik toonde op een groot wit scherm een voorbeeld van een Instagrampagina van een jonge, blonde Vlaamse schoonheid en vroeg vervolgens aan de jongelui in de zaal wie van hen 'young, blond en gorgeous' was. Er werd wat heen-en-weer gekeken, veel gegiecheld en uiteindelijk waren er toch een paar durfallen die gingen rechtstaan.

Kijk, blogs vertrekken naar mijn gevoel vooral vanuit de persoonlijkheid van de blogger in kwestie. Dat is goed, ik heb er geen probleem mee. Maar het is niet noodzakelijk journalistiek. Dat kun je gewoon niet met elkaar verwarren. Er zijn een aantal blogs die uitstekend doen waarvoor ze gemaakt zijn, met een ontzettende creativiteit en een drang waar ik stiekem jaloers op ben. Ik ontmoette twee weken geleden in Catalonië nog twee van die meisjes, een Italiaanse en een Parisienne, elk met tiénduizenden volgers op Instagram. Die IG-pagina's zijn echt juweeltjes, je mérkt aan alles dat dit van een niveau is waarvan we bij June voorlopig alleen maar kunnen dromen. Ongetwijfeld zijn zij indrukwekkende influencers en kopen hun volgers de kleren die ze dragen, het voedsel dat ze eten en de reizen die ze doen.

Zoiets brengt een mens al eens in dubio. Ik ben niet young, blond en gorgeous, maar een frisse veertiger die alleen maar schértsend ooit de 'George Clooney' van de redactie werd genoemd. En toen had ik nog niet eens een baardje. Eind 2016 twijfelde ik zelfs zo verschrikkelijk hard dat June opgeven toen best wel een optie was. Want uiteindelijk is 'iets goed doen of het niet doen' altijd mijn adagio gebleven in de nu drieëntwintig jaar journalistiek die ik beoefen.

Twee jaar na de geboorte van June nemen we een drastische beslissing: we bouwen June verder uit tot een professioneel online lifestyle magazine, en doen dat op een organische manier. Geleidelijk aan voegen we meer content toe, om eind dit jaar op een gemiddelde van 1 nieuw artikel per dag te belanden. Dat kan dankzij de steun van stagiairs, enkele freelancers, jonge ambassadeurs, een account manager. June is geen hobbyproject en ik ben zelfstandig, dat betekent met andere woorden dat we een financieel model nodig hebben. In mensentaal: we moeten en willen geld verdienen met de website. Dat is niet abnormaal. Alle kranten en tijdschriften moeten overleven bij de gratie van adverteerders en partnerships, en iedereen weet dat die sector het sinds de eerste crisis van 2008 ontzettend moeilijk heeft.

Na goed zes maanden hard werk en de wedergeboorte van June bereiken we nu elke maand ongeveer 20.000 mensen over al onze kanalen heen, waarvan het overgrote deel in Vlaanderen. Het is elke dag vechten. Als je geabonneerd bent op een tijdschrift, krijg je dat minstens voor een jaar elke week of maand in de bus, of je dat nu wil of niet. Met een online platform is dat anders. Vandaag kun je getriggerd worden door een artikel of reportage, maar hoe kom je morgen weer op de website terecht? Zoals gezegd, door elke dag goede en nieuwe content te brengen, en June top-of-mind te maken bij de lezer.

De Catalaanse dienst voor toerisme, die me gedurende drie dagen naar de regio Costa Brava - Girona bracht, vroeg me of ik hen enkele foto's wou bezorgen, bij voorkeur waar ik 'zélf ook op stond'. Ik antwoordde hen dat ik eigenlijk niet aan selfies of andere zelfportretten doe (alleen in zeer uitzonderlijke gevallen, maar die foto's vind je niet op de website). Eerst omdat ik geen knappe Romeinse of Parisienne ben, maar vooral omdat ik mijn lezers met inhoud, met artikels op maat en goede fotografie wil verleiden en 'be-influencen' (wat een woord!). We gebruikten het woord eerder al, organisch lijkt dat goed te lukken. Het merendeel van ons lezerspubliek is tussen 35 en 55 jaar oud, en maar liefst 70% is een vrouw. Dat is evidenter dan het lijkt: June wou altijd al een elegante, vrouwelijke leesomgeving creëren en, ga het maar even na in je eigen kring, het zijn vooral dames die beslissen waar de volgende reis naar toe gaat, of in welk restaurant er dit weekend zal worden gedineerd.

Dat is de leesomgeving waarin June verder wil groeien. Een community van enkele tienduizenden Vlamingen die zich nauw betrokken voelen bij het medium dat ze lezen. Dit zijn de krachtlijnen voor 2018, een cruciaal jaar dat we nu al goed aan het voorbereiden zijn:
- Uitbouw van de content naar minstens 1 nieuwe bijdrage per dag (op dit moment ca. 3 per week), met sterke focus op binnenlandse adresjes, cityguides en buitenlandse beleving.
- Verhogen van het 'what's-in-it-for-me', door pasklare oplossingen aan te reiken en cases uit te werken. Een voorbeeld vind je in de linkerkolom van dit artikel.
- Uitbouw van de community door de organisatie van events, proeverijen en lezersreizen. Primeur: de Londentrips komen in 2018 terug, en wel op basis van 2 dagen met verblijf.
- Organisatie van workshops 'creatief schrijven en bloggen' op verschillende locaties in het land.
- Uitbouw van het audiovisuele gedeelte, met audio- en vlog-bijdrages.

Zullen we dat goed doen? Dat is in elk geval de bedoeling. De krachtlijnen zullen samen met een disclaimer-policy binnenkort op onze 'about'-pagina te vinden zijn. En verder is het zoals met vele andere duizenden start-ups. Het is niet het vallen dat je definieert, maar de manier waarop je na de val weer rechtkrabbelt. June heeft veel leergeld betaald, en zal dat de volgende jaren ook blijven doen. Blutsen en schrammen horen erbij. Ik wil u op dit moment zo ontzettend hard danken voor uw steun de voorbije tijd, en hoop u uiteraard ook in de toekomst bij onze lezers te kunnen rekenen. Hier kun je alvast inschrijven op de June-newsletter, waar je alle nieuwtjes van de maand vindt, en op dit mailadres kun je mij te allen tijde persoonlijk contacteren met tips, commentaar en vragen.

Duizendmaal dank... en #StayJuned!

Toni De Coninck
Hoofdredacteur

Deel dit artikel: Facebook Twitter Twitter